Και ενώ η πόλη είχε παραδοθεί στην λαίλαπα της πυράς και οι τεύτονες συνέχιζαν να καταγράφουν τον απολογισμό του ανθρωποβόρου έργου τους, ο Κριτόβουλος εξακολουθούσε να κυνηγάει τον Πιτουλάβιο προκειμένου να τον συλλάβει ο ίδιος αυτοπροσώπως και στην συνέχεια να τον παραδώσει στις κατοχικές αρχές για να δικασθεί για τις αποτρόπαιες πράξεις του.- Το κυνήγι διεξαγόταν από δρόμο σε δρόμο και από κτίριο σε κτίριο επί σειρά ωρών, χωρίς να υποπίπτει στην αντίληψη των τευτόνων, οι οποίοι είχαν απορροφηθεί από τα έργα των σφαγών και των εμπρησμών, αλλά και από την διαδικασία περισυλλογής των ευγενών, τους οποίους με επιμέλεια οδηγούσαν στα ξύλινα κλουβιά μεταφοράς.- Όμως, προς το απόγευμα, τόσο ο διώκτης όσο και ο διωκόμενος, έγιναν αντιληπτοί από τον υποδιοικητή Βόλφγκαγκ, ο οποίος απευθυνόμενος προς αυτούς, είπε με βροντώδη φωνή «Γραικουλέν………..τι κάμνετε………….για ελάτε εδώ άθλια γουρούνια».-

Ο Κριτόβουλος και ο Πιτουλάβιος, αμέσως μετά την επιτακτική κλήση του τεύτονα υποδιοικητή, σταμάτησαν να τρέχουν και όντας σωματικά καταπτοημένοι από το μαραθώνιο κυνήγι, πλησίασαν με κατεβασμένα τα κεφάλια προς αυτόν.- Βέβαια ο Κριτόβουλος, πιστεύοντας ότι είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου για την δικαίωση της έρευνάς του, δεν δίστασε πλησιάζοντας τον υποδιοικητή και δείχνοντας τον Πιτουλάβιο να αναφέρει «Σεβαστέ τεύτονα ιππότα …….έχω την τιμή να σου παρουσιάσω τον αδίστακτο άνθρωπο ο οποίος έχει τελέσει σοβαρά εγκλήματα σε βάρος πολιτών και ανθρώπων των σταυροφορικών δυνάμεων……………και ο οποίος λέγεται Πιτουλάβιος και…….».-

«Σκάσε γέρο…σκάσε» τον διέκοψε απότομα ο τεύτονας υποδιοικητής, ο οποίος συνεχίζοντας είπε «Πως λέγεται Πιτιλαβιος ; Πατλαβιος;» .- «Πιτουλάβιος….άρχοντα Πιτουλάβιος» είπε με ευχαρίστηση καλού μαθητή ο Κριτόβουλος.- «Αααα Πιτουλάβιος….για να ιδώ την λίσταν» είπε ο υποδιοικητής, ο οποίος αφού έψαξε στο σχετικό πιττάκιο που κρατούσε συνέχισε «Πιτουλάβιε συλλαμβάνεσαι και ως ευγενής θα τοποθετηθείς εις ξύλινον κλωβόν προκειμένου να μεταφερθείς όπου διαταχθείς».- Με το άκουσμα της εντολής του Βόλφγκαγκ ο Πιτουλάβιος ένοιωσε να πλημμυρίζεται από ένα αίσθημα ανακούφισης, δεδομένου ότι οι τεύτονες δεν επρόκειτο να ασχοληθούν με τα εγκλήματα τα οποία είχε διαπράξει αλλά με την σύλληψή του για την μεταφορά του προς άγνωστη κατεύθυνση, όπως άλλωστε έκαναν και με το σύνολο των ευγενών.- Η ανακούφισή του αυτή έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις από τα όσα επακολούθησαν.- Ο Κριτόβουλος, μόλις διαπίστωσε ότι ο Πιτουλάβιος δεν συλλαμβανόταν για την διάπραξη των εγκλημάτων του, αλλά για άλλους λόγους άσχετους με την τέλεσή τους, επειδή προφανώς οι τεύτονες τελούσαν σε πλήρη άγνοια των πεπραγμένων του, άρχισε να διαμαρτύρεται έντονα προς αυτούς «Μα τι κάμνετε άρχοντες …….τι κάμνετε επιτέλους……..ο άνθρωπος αυτός είναι δολοφόνος……..και έχω συλλέξει κάθε στοιχείο για την ενοχή του ………δεν μπορείτε να με αγνοήσετε………εμένα με λένε Κριτόβουλο και έχω προσβάσεις στο επιτελείο του δουκάτου….».-

«Πώς σε λένε γραίκουλεν;» Ρώτησε με ύφος έντονης απορίας ο Βόλφγκαγκ.- «Κριτόβουλο…..Κριτόβουλο Καθαρό» αποκρίθηκε με αυτάρεσκο ύφος ο σπουδαίος ερευνητής.- «Ααα…….ώστε εσύ είσαι ο αιρετικός που ψάχναμε…………….γρήγορα πάρτε τον …………πάρτε τον και ρίξτε τον στον κλωβό με τους ομοίους τους».- Ο Κριτόβουλος αντιδρώντας σ΄αυτή την, όλως απρόοπτη και δυσμενή σε βάρος του, εξέλιξη των πραγμάτων έβγαλε μία κραυγή ερωτηματικής αγωνίας «Τιιιιιιιιιιιιι;».- Ο τεύτονας υποδιοικητής, ουδόλως κάμφθηκε από την αντίδραση του ερευνητή και αφού είπε με έντονη φωνή «…Ράους…Ράους», οι φρουροί που τον πλαισίωναν, τον άρπαξαν δια της βίας τον Κριτόβουλο, τον έσυραν λίγα μέτρα πιο κάτω και στην συνέχεια τον έβαλαν σε ένα μεγάλο ξύλινο κλουβί που έφερε μία μικρή επιγραφή.- Η επιγραφή ανέφερε «ΧΩΡΟΣ ΑΠΟΘΕΣΕΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ – ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΚΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΥΡΑ».- Ο Κριτόβουλος ρίφθηκε κλοτσηδόν από τους τεύτονες στο εσωτερικό του ξύλινου κλουβιού, όπου στο βάθος υπήρχε και άλλος ένας άνθρωπος που είχε συλληφθεί για την ίδια ή ανάλογη αιτία.- Δεν ήταν άλλος από τον Μαρδοχαίο Ρουτίχ, ο οποίος έχοντας αποσυρθεί στο βάθος του κλουβιού προσευχόταν χαμηλόφωνα.-

Εν τω μεταξύ, και ενώ αναμενόταν η εκκίνηση των ξύλινων τροχήλατων κλουβιών με αρχική κατεύθυνση το λιμάνι της Λειβαδόστρας, μεγάλος αναβρασμός επικρατούσε μεταξύ πάλαι ποτέ κραταιών εκπροσώπων των σταυροφορικών κατοχικών δυνάμεων.- Στο κλουβί, που είχαν εγκλειστεί τα μέλη της ενετικής διοίκησης ο Ντε Ντρίκο είχε περιπέσει σε κατάσταση μελαγχολίας, συναίσθημα το οποίο δεν φαινόταν να συμμερίζονται οι υποδιοικητές του Ντε Τόρο και Ντε Κολοβέντζο, οι οποίοι έδειχναν μάλλον ανακουφισμένοι στο ενδεχόμενο επιστροφής τους στην πατρίδα.- Μάλιστα ο ντε Κολοβέντζο, παίζοντας στα χέρια του τον αγαπημένο του σκαντζόχοιρο, φαινόταν ευδιάθετος και γενικά χαρούμενος.- Τα ευχάριστα όμως αυτά συναισθήματα του ενετού υποδιοικητή διακόπηκαν αμέσως όταν σε ένα αναπήδημα που έκανε ο σκαντζόχοιρος ξέφυγε από την κάθετη πορεία του και κατέληξε στα ανυπεράσπιστα γυμνά χέρια του Ντε Ντρίκο.- Οι φωνές του διοικητή με προφανή δέκτη τον ντε Κολοβένζτο ακούσθηκαν δυνατές «Αααααχχ………….αααααααααααχχχχχχχχ…….πέτα την αυτήν μαλακία ακόμη και σε τέτοιες στιγμές δεν ΄χει ίχνος σοβαρότητας………έλεος ……..έλεος…………» .- Στην συνέχεια ο ντε Ντρίκο ξέσπασε σε κλάματα «…….γιατί σε εμένα Χριστέ μου………..γιατί………σώσε με Θεέ μου σώσε με ….εσύ και οι συνεργάτες σου……..σώσε με.-

Πιο πέρα, δίπλα από το κλουβί στο οποίο είχαν τοποθετήσει την Χουάνα ντε Κριεκούκι φιμωμένη προκειμένου να μην εκτοξεύει τις απίστευτες κραυγές της, βρισκόταν το κλουβί με τον Μακελλάρι.- Ο διοικητής των ιπποτών του Θεού, έστεκε όρθιος και έτεινε το μεσαίο δάκτυλό του προς το απέναντι κλουβί που βρισκόταν ο Πανολιασκούνδος με τις νορβηγίδες τοξότριες του Αγλούκα και Ακούκα, ο οποίος απαντώντας στην προκλητική αυτή χειρονομία πετούσε πετραδάκια προς τον Μακελλάρι.-

Στα κλουβιά που είχαν τοποθετήσει τους ντόπιους ευγενείς, πέρα από την γενικότερη κατάσταση ανησυχίας, σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι επικρατούσε πανικός.- Τα μέλη της συντεχνίας του ελάτου είχαν συγκεντρωθεί σε ένα ασφυκτικά γεμάτο κλουβί, του οποίου η χωρητικότητα είχε μειωθεί πάρα πολύ λόγω και της τοποθέτησης της λάρνακας με το άσηπτο σώμα του, μονίμως υποψηφίου οσίου Μελετίου Βενετίου.- Ο Δάντσης απευθυνόμενος προς τους τεύτονες, προσπαθούσε παθιασμένα, πλην όμως μάταια να τους συγκινήσει κράζοντας δυνατά «Αφήστε μας ………αφήστε μας………..αφήστε μας να δενδροφυτεύσουμε………είναι δικαίωμά μας, αφήστε μας…………αν δεν δενδροφυτεύσουμε θα αποθάνομεν».- Πιο κει έστεκε και το κλουβί με τα μέλη της συντεχνίας των κάπελων, στο οποίο, σε γενικές γραμμές επικρατούσε ησυχία.- Το γεγονός ότι η Λέχρια Μαρία, κτυπούσε εξακολουθητικά τον Κωνσταντίνο Ευγενικό με ένα τηγάνι στο κεφάλι του, ουδόλως διατάρασσε την γενικότερη ηρεμία στο κλουβί της συντεχνίας αυτής.- Ησυχία επίσης επικρατούσε και στο κλουβί με τους ιερωμένους, όπου ο μητροπολίτης Μελέτιος άκουγε με προσοχή τον γραμματικό του να του κάνει τον καθημερινό απογευματινό απολογισμό της οικονομικής απόδοσης του αιγοτροφείου της ιερής μητρόπολης.- Πιο κει στο κλουβί που είχαν τοποθετηθεί ο Κουτσολέοντας, η Ελένα ντε Λα ρόκα και ο Αναστάσιος Βοτανοσυλλέκτης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι επικρατούσε μία σχετική ένταση.- Ο Κουτσολέοντας ψιλοδορύρόταν για τα χαμένα κόπια του και για την κατεστραμμένη τεράστια έπαυλή του, η ντε Λα Ρόκα πιο ψύχραιμη προσπαθούσε να τον συνεφέρει επιφέροντάς του στο πρόσωπο αλλεπάλληλα χαστούκια και ο Αναστάσιος μετρούσε με επιμέλεια τα φιαλίδια του με τα άγνωστης προέλευσης και σύνθεσης υγρά που αυτά περιείχαν.-

Ξαφνικά, και ενώ ο ήλιος έδειχνε να γέρνει πλέον προς την Δύση, ακούσθηκε η τρομακτική φωνή του Χέρμαν φον Ζάλτσα ο οποίος έδινε το πρόσταγμα της αναχώρησης τόσο του αιμοσταγούς τάγματός του όσο και του άθλιου καραβανιού με τα τροχήλατα κλουβιά «Ντας ιστ γεκνουχ….ραους…. ράους…».-

Αντιλαμβανόμενοι οι ευγενείς ότι αναχωρούσαν οριστικά και αμετάκλητα από την αγαπημένη τους πόλη άρχισαν όλοι μαζί να τραγουδούν ένα πένθιμο άσμα που ταίριαζε απόλυτα στην αφόρητη κατάσταση που βίωναν:

Τρέξε μανούλα όσο μπορείς
τρέξε για να μας σώσεις
κι απ' τους Τεύτονες μάνα μου
εμάς για να γλυτώσεις

Γιατί χάσαμε τα κόπια μας
χάσαμε τα μυριακαλά μας
Τα σπίτια μας τα κάψανε
τα πλούτη μας τα πήραν

Απ' το Κριεκούκι μάνα μας
μας πήρανε μ’ αμάξια
κάνε Θεέ μας δυνατέ

Να χουμε πάλι χρυσό και μετάξια
΄

Το θλιβερό καραβάνι, έχοντας αναχωρήσει από το Κριεκούκιον, είχε φθάσει ήδη στο ύψωμα το δρόμου που οδηγούσε στις Πλαταιές και από΄εκεί στο λιμάνι της Λειβαδόστρας, όταν τα δακρυσμένα μάτια των εγκλωβισμένων αντίκριζαν για τελευταία φορά την αγαπημένη πόλη τους να εξαφανίζεται παραδομένη στις φλόγες.- Η ένδοξη βυζαντινή πόλη στους πρόποδες του Κιθαιρώνα δεν υπήρχε πλέον……….