• ·Επισημαίνει ότι υφίσταται αντικειμενική αδυναμία πληρωμής του τέλους αυτού ειδικότερα από τις κοινωνικές κατηγορίες των ανέργων και των χαμηλοσυνταξιούχων, θεωρώντας όμως αναγκαίο να τονίσει ότι πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ αυτών που τελούν σε αντικειμενική αδυναμία πληρωμής και αυτών που επιλέγουν τη μη πληρωμή.
• ·Θεωρεί ότι η άρνηση πληρωμής του τέλους αυτού δεν αποτελεί μία αποδεκτή πρακτική σε μία δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία.
• ·Διαφωνεί πλήρως με την λογική επιβολής του τέλους αυτού μέσω των λογαριασμών των ΔΕΚΟ, υποστηρίζοντας ότι το ρεύμα και το νερό αποτελούν παροχές που δεν μπορούν να σχετίζονται με την καταβολή φόρων.
• ·Αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την εξεύρεση τρόπων, με τους οποίους να μην εξαντλείται η αυστηρότητα του νόμου απέναντι στους κοινωνικά αδύναμους.
• ·Καλύπτει, πολιτικά και μόνον, τις ενέργειες των Δήμων αυτών, που αποσκοπούν στην μη διακοπή ηλεκτροδότησης, λόγω μη πληρωμής του τέλους.

Καθίσταται προφανές ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ε.Δ.Ε., με το ψήφισμά του αυτό, αποφεύγει να αναφερθεί στο κοινωνικά άδικο, αντισυνταγματικό και παράνομο χαρακτήρα του Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.), παρά το ότι η επιβολή του:

• ·δεν τελεί σε συνάρτηση με το φορολογητέο εισόδημα του ιδιοκτήτη, πράγμα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 5 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία κάθε φόρος πρέπει να είναι ανάλογος με τη φοροδοτική ικανότητα του καθενός.
• ·συνιστά παραβίαση της απαγόρευσης της διπλής φορολογίας.- ( Η διπλή φορολόγηση αντίκειται και στο άρθρο 17 του Συντάγματός μας,  αλλά και στο Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ που προστατεύουν την ιδιοκτησία και τα εν γένει περιουσιακά δικαιώματα του ατόμου.).
• ·αντίκειται ευθέως στην αρχή του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, διότι είναι «εξοπλισμένη» με την απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης ακόμη και σε άτομα που αδυνατούν να καταβάλλουν τον φόρο  τους, πράγμα το οποίο οδηγεί στην εξαθλίωση και στον άμεσο κίνδυνο υγείας και ζωής.
• ·αντίκειται στην διάταξη των άρθρων 26, παράγραφος 2 και 1, παράγραφος 3 του Συντάγματος, αφού η βεβαίωση και η είσπραξη φόρου επί του κεφαλαίου, παρότι αποτελεί έκφανση της δημόσιας εξουσίας και της κρατικής κυριαρχίας, ανατίθεται σε ιδιωτικές ανώνυμες εταιρείες (!!!!!!), όπως στην προκειμένη περίπτωση είναι η Δ.Ε.Η. Α.Ε..

Πέραν όλων αυτών, ουδόλως επισημαίνεται με το ψήφισμα αυτό το πολιτικά προφανές της επιβολής του τέλους αυτού που δεν συνιστά παρά έμπρακτη έκφραση της στυγνής μνημονιακής δημοσιονομικής και φοροεισπρακτικής πολιτικής, που εφαρμόζει η κυβέρνηση, η οποία πλήττει τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και κυρίως τους ανέργους, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται καθημερινά.- Ούτε επίσης θίγεται ότι η επιβολή του τέλους αυτού αποτελεί μία δυσμενέσταστη πρόσθετη επιβάρυνση για τους Έλληνες πολίτες, που έχουν ήδη κληθεί να καταβάλλουν στο κράτος μια σειρά από εισφορές και τέλη (ΕΚΑΣ, έκτακτη εισφορά εισοδήματος, ειδικό τέλος ακινήτων κτλ.), αλλά και έχουν ήδη υποστεί τις συνέπειες από περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, μείωση του αφορολόγητου ορίου, νέο μισθολόγιο, αύξηση του ΦΠΑ και άλλα επώδυνα μέτρα.-

Είναι προφανές ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ε.Δ.Ε., αποτελούμενο κατά συντριπτική πλειοψηφία από εκπροσώπους που είναι οργανωτικά ενταγμένοι στα κόμματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., που αποτελούν δύο βασικούς πυλώνες της μνημονιακής κυβερνητικής παράταξης, δεν θέλησε ούτε να θίξει τον αντιδημοκρατικό, αντικοινωνικό και λαοκτόνο χαρακτήρα του τέλους, πολύ δε περισσότερο, ούτε να διαμορφώσει μία οργανωμένη κίνηση που να εναντιώνεται στην επιβολή του.- Το μόνο που θέλησε να επιδείξει με την έκδοση του ψηφίσματος αυτού το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ε.Δ.Ε., ήταν να μην φανεί ότι στέκεται απέναντι σε ένα λαό, που οδηγείται, με μαθηματική πλέον ακρίβεια στην οικονομική εξαθλίωση και στην κοινωνική περιθωριοποίηση.-

Κατά τα λοιπά το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ε.Δ.Ε. με την έκδοση του προαναφερόμενου ψηφίσματος, επιβεβαίωσε και κάτι άλλο, με, πολιτικώς βαρύνουσα σημασία: Οι κομματικοί εκπρόσωποι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. στα αυτοδιοικητικά όργανα, ως απολογητές της μνημονιακής κυβερνητικής παράταξης, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά, κάθε φόρα, να αποδεικνύουν τον μέγιστο βαθμό της πολιτικής τους εξάρτησης από την κεντρική διοίκηση και τις πολιτικές που αυτή εφαρμόζει.- Οι εκπρόσωποι αυτοί θεωρώντας ότι η κοινωνική απόδοση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης εξαρτάται από τον βαθμό της εξάρτησής τους από την κεντρική διοίκηση, έχουν μετατρέψει τους μεν δήμους σε γραφειοκρατικά και διεκπεραιωτικά παρακλάδια του κράτους, τους δε εαυτούς τους σε τοπικούς παράγοντες που αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία και πολιτική, χωρίς μάλιστα να έχουν καμία πολιτική πρωτοβουλία, περιοριζόμενοι σε παροχή αλλεπάλληλων, πλην όμως ανεκπλήρωτων υποσχέσεων προς τις τοπικές κοινωνίες.- Κατά τον τρόπο αυτόν οι κομματικοί εκπρόσωποι της μνημονιακής κυβερνητικής παράταξης στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, έχουν μετατραπεί, από αιρετούς άρχοντες που οφείλουν να αγωνίζονται για την τοπική ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη, το περιβάλλον και τον πολιτισμό, σε έναν εσμό νέου τύπου βλαχοδημάρχων που διαγκωνίζονται για την προσωπική τους επιβεβαίωση και επιβίωση.- Αποτέλεσμα της μετατροπής αυτής καθώς και της αντίστοιχης νέας βλαχοδημαρχιακής αντίληψης που επικρατεί, είναι, μεταξύ άλλων και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το ειδικό τέλος ακινήτων.- Ουσιαστικά, αποδεχόμενοι την επιβολή του τέλους ως φόρου, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και υπέρ της διεθνούς και ντόπιας ολιγαρχίας, παρέχουν πολιτική νομιμοποίηση στη αδίστακτη ταξική επίθεση που επιχειρείται εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας, περιορίζοντας την όποια δήθεν αντίδρασή τους σε κροκοδείλιους κλαυθμούς σχετικά με την προστασία των πτωχών και ανικάνων, υποδυόμενοι μάλιστα τους ευαίσθητους φιλανθρώπους.-

Η παλικαρίσια στάση ορισμένων δημάρχων – πραγματικών τοπικών ηγετών, όπως αυτή του Καλυβιώτη Πέτρου Φιλίππου, Δημάρχου του Δήμου Σαρωνικού, ως εξαίρεση στον κανόνα που επιβάλει η κυρίαρχη νέο-βλαχοδημαρχιακή αντίληψη, ως εξαίρεση, δεν επιβεβαιώνει παρά τον κανόνα που δυστυχώς επικρατεί.-                  

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεν αποτελεί ούτε άβουλο παρακλάδι ούτε διοικητικό εξάρτημα της κεντρικής διοίκησης.- Αποτελεί κοινωνικό και οργανωμένο συλλογικό κίνημα που εντοπίζει τα προβλήματα, τα ιεραρχεί με βάση το κριτήριο της κοινωνικής προτεραιότητας και προτείνει τρόπους επίλυσής τους.- Ως συλλογικό και οργανωμένο κοινωνικό κίνημα οφείλει, μαζί με τους δημότες-πολίτες, όχι μόνο να αντισταθεί στην υλοποίηση λαοκτόνων πολιτικών, όπως αυτή της επιβολής του τέλους ακινήτων και να συμβάλλει στην ανάδειξη του λαικού παράγοντα σε φορέα-υποκείμενο μίας εναλλακτικής πολιτικής προγραμματικής λύσης, που θα προστατεύει, θα αναδεικνύει και θα αναδεικνύει την λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική μας ανεξαρτησία.-     

Κριεκούκι 23^η Νοεμβρίου 2011