Ο Δροσερός, θεωρώντας ανεπαρκή, ως κρίσιμα στοιχεία, τα τεμάχια του υφάσματος δεν συμμεριζόταν την αισιόδοξη υπόθεση του δασκάλου του.- Η άποψη αυτή του Δροσερού κάθε άλλο παρά αυθαίρετη ήταν δεδομένου ότι, η προσπάθειά του να ανακαλύψει ποιοι στην πόλη είχαν πουλήσει και σε ποιους τέτοιας υφής και χρωματισμού ύφασμα, είχε πλήρως αποτύχει.- Κανένας έμπορος της πόλης δεν είχε πουλήσει, τουλάχιστον κατά την τελευταία τριετία τέτοιο ύφασμα σε πελάτες του.- Ωστόσο, επειδή, επί της ουσίας δεν είχε τίποτε εναλλακτικό να αντιτάξει ως προς την όλη ερευνητική διαδικασία και προσπάθεια, συμφώνησε αναγκαστικά με τις σκέψεις του Κριτόβουλου.- Και ενώ περίμενε, ότι μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να ανακαλύψουν μέσα τους κύκλους των εμπορικών συναλλαγών τον δράστη, θα περιόριζαν την όλη τους προσπάθεια σε διαδικασίες καθιστικού συλλογισμού χωρίς να κινούνται διαρκώς μέσα στην πόλη, πράγμα που του προκαλούσε σωματική κόπωση, ήλθε η εκδηλωμένη σκέψη του Κριτόβουλου να τον απογοητεύσει.-

          «Λοιπόν παιδί μου Δροσερέ η προσπάθειά μας συνεχίζεται ακαταπαύστως………τώρα θα πρέπει να μεταβούμε στα αμαξοστάσια των τετραμούλαρων για να πάρουμε στοιχεία για τους επιβάτες που μετακινήθηκαν προσφάτως από την Ανατολή προς την πόλη μας…» είπε με στόμφο ο Κριτόβουλος στον Δροσερό, ο οποίος αμέσως καταλήφθηκε από ένα έντονο αίσθημα απογοήτευσης.- «Δεν αντέχεται αυτός ο άνθρωπος, μου δημιουργεί κούραση μόνο και που τον βλέπω», σκέφθηκε ο Δροσερός για τον δάσκαλό του.-

          «Εμπρός ……ξεκινάμε …είπε ο Κριτόβουλος………πηγαίνουμε τώρα στο αμαξοστάσιο του Δημητρίου Οικονόμου, εξ Οικονόμων» ανακοίνωσε αγέρωχα ο Κριτόβουλος, ανοίγοντας παράλληλα την πόρτα της κατοικίας του, εντός της οποίας μέχρι πρότινος συσκέπτονταν, και σκορπώντας θλίψη στον μαθητή του.-

          Το αμαξοστάσιο του Δημητρίου, βρισκόταν στην πλευρά της πόλης κοντά στην είσοδο από Αθήνα, σε ένα λόφο όπου δέσποζε του αρχοντικό των Οικονόμων, κάτω από το οποίο ήταν κτισμένο το αμαξοστάσιο με τα τετραμούλαρα της οικογένειας.- Στην πορεία τους από την κατοικία του Κριτόβουλου, προς το προαναφερόμενο αμαξοστάσιο, ήταν γραφτό, λόγω της ύστερης πρωινής ώρας να συναντήσουν διάφορα εκλεκτά μέλη της τοπικής κοινωνίας.- Έτσι, φθάνοντας οι ερευνητές στο ύψος του καπηλειού του Θεοφάνη του Λειβαδίτη, συνάντησαν τον Πιτουλάβιο, ο οποίος συνοδευόταν από τον, κατωτέρας τάξεως μοναχό Αθανάσιο Εδωδιμοπώλη[1].-

          «Χαιρετώ και καλημερίζω τους άρχοντες ερευνητές…» είπε με, μάλλον προσποιητή χαρά ο Πιτουλάβιος, ο οποίος κάθε άλλο παρά χαιρόταν δεδομένου ότι ο Κριτόβουλος, όντας μέλος της σέχτας των Καθαρών[2], δεν του ήταν καθόλου αρεστός.- Αρεστός, επίσης δεν του ήταν του Κριτόβουλου και ο Πιτουλάβιος, το οποίον θεωρούσε θρησκευτικά δογματικό και φιλοσοφικά μονολιθικό.- Το μόνο που τους ένωνε ήταν η κοινωνική τους καταγωγή και η προάσπιση των συμφερόντων της τάξης των ευγενών που και οι δύο ανήκαν.- Κοινό πιστεύω τους ήταν η προστασία των μεγαλοϊδιοκτητών στο πλαίσιο της κατοχικής φραγκικής διακυβέρνησης, την οποία με πάθος και οι δύο υποστήριζαν.- Ο Πιτουλάβιος δεν έχασε την ευκαιρία να προκαλέσει τον Κριτόβουλο.-

          «Κριτόβουλε τι θα κάνεις μετά το πέρας της έρευνας …….θα ομολογήσεις της αληθινή πίστη ή θα συνεχίσεις να προωθείς την δολερή αίρεση που πιστεύεις κολυμπώντας στην αμαρτία;» ρώτησε με έντονα ειρωνικό ύφος ο Πιτουλάβιος.- Φυσικά ο Κριτόβουλος, όντας ετοιμόλογος του απάντησε «Θλιβερέ Πιτουλάβιε…..πόσο με γεμίζεις θλίψη …το μέλλον του χριστιανισμού είναι η καθαρότητα της ψυχής, έννοια που ουδόλως έχεις ποτέ κατανοήσεις, όντας προσκυνημένος στο αμαρτωλό Πατριαρχείο».- Η απάντηση αυτή, προκάλεσε την οργή του συνοδού του Πιτουλάβιου, του Αθανασίου, ο οποίος κινήθηκε απειλητικά προς τον Κριτόβουλο κραδαίνοντας το χοντροκομμένο ραβδί του.- Ο Πιτουλάβιος απέτρεψε τον Αθανάσιο να ολοκληρώσει την ενέργεια του και στην συνέχεια αποχώρησε μαζί με τον οξύθυμο συνοδό του, μονολογώντας «Είθε οι φλόγες της κολάσεως να αφήσουν ανέγγιχτους τους αμαρτωλούς που θα μετανοήσουν».-

          Προχωρώντας στην συνέχεια οι ερευνητές έφθασαν κοντά στο καπηλειό του Μαρδοχαίου Ρουτιχ.- Ο εβραίος επαγγελματίας τους πλησίασε, δείχνοντας ότι ενδιαφερόταν να τους αναφέρει κάτι σπουδαίο.-

          «Αρχοντες ……..σας καλημερίζω» είπε με ευγένεια ο Μαρδοχαίος και συνέχισε απτόητος «……Κριτόβουλε και εσύ Δροσερέ, ήθελα να σας ρωτήσω την γνώμη σας για τον φόρο που επέβαλε ο διοικητής στα καπηλειά, ο οποίος προσδιορίζεται σε ποσοστό επί των εισπράξεων που πραγματοποιούμε………είναι άδικος……έτσι δεν είναι ……τι λέτε άρχοντες μου εσείς».-

          «Βεβαίως υπάρχει αδικία δεν το συζητούμε ……………….» αποπειράθηκε να μιλήσει ο Δροσερός, όμως η προσπάθειά του να τοποθετηθεί στο όλο ζήτημα δεν στέφθηκε από επιτυχία, δεδομένου ότι ο Κριτόβουλος, επιδεικνύοντας για μία ακόμη φορά την έλλειψη τρόπων που τον διέκρινε, αφού τον διέκοψε είπε με στόμφο.-

          «Άκου παιδί μου Μαρδοχαίε………..κατ΄αρχήν να ευλογείς τον Θεό, που λόγω των θρησκευτικών σου πεποιθήσεων εξακολουθείς και υφίστασαι ως έμβιο όν σε τούτη δω την πόλη, η οποία δεν φημίζεται για τις ανοχές της προς την διαφορετικότητα.- Αποτελεί μάλιστα, για πολλούς από εμάς, δυσεξήγητο φαινόμενο ότι εξακολουθείς και ζεις, πράγμα που βεβαιώνει με τον πλέον καταλυτικό τρόπο, ότι ο μεγαλοδύναμος εξακολουθεί να θαυματουργεί……..Τώρα ως προς τον φόρον….. έχεις αναλογισθεί ποτε΄παιδί μου, ότι οι φόροι που σας επιβάλλονται αποτελούν δώρο Θεού……..Οι απεσταλμένοι στην γη εκπρόσωποι του Θεού, όπως ο διοικητής μας, με την ορθολογική και δίκαιη φορολογική πολιτική που εφαρμόζει, δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά αναπαράγει την καθεστηκυία, εκ Θεού, τάξη πραγμάτων……..Έχεις αναλογισθεί τέκνον μου αν δεν πληρώνετε φόρους εσύ και οι λοιποί επαγγελματίες που καταβάλετε έντονη σωματική προσπάθεια για την επίτευξη των όποιων επιχειρηματικών σας σκοπών, πως θα επιβιώσει η τάξη των ευγενών και της τοπικής αριστοκρατίας τα μέλη της οποίας περιορίζονται στο να απολαμβάνουν τους κόπους των άλλων χωρίς να εργάζονται; Αν δεν πληρώνεις εσύ και οι όμοιοι σου φόρους πως θα φτιαχτούν δρόμοι για να τους διασχίζουν οι άμαξες των ευγενών, πως θα φτιαχτούν σχολεία για να μορφώνονται τα παιδιά τους, πως θα κάμνομε ιατρεία για να τους περιθάλπουμε.- Καθίσταται συνεπώς προφανές ότι εμφορείσαι όχι μόνο από άδικες σκέψεις σε βάρος των ευγενών, χάρη στους οποίους εμείς όλοι υπάρχουμε, αλλά και από ανατρεπτικές ιδέες διότι θεωρείς αδικία την φυσική τάξη πραγμάτων» Ο Κριτόβουλος, παίρνοντας αυτή την φορά ύφος στοργικού πατέρα, που αποπειράται να επαναφέρει στον ορθό δρόμο το αμαρτωλό παιδί του είπε στην συνέχεια προς τον εμβρόντητο Μαρδοχαίο «Τέτοιες σκέψεις παιδί μου σε εκθέτουν ανεπανόρθωτα, σύνελθε επιτέλους για να σώσεις την ζωή και κυρίως την ψυχή σου……».-

          Οι ερευνητές, μετά την συνάντηση τους με τον Μαρδοχαίο, συνέχισαν απτόητοι και κυρίως ανεμπόδιστοι το διάβα τους τους προς το αμαξοστάσιο των Οικονόμων, μιας και δεν είχαν κανένα άλλο συναπάντημα στην υπόλοιπη πορεία τους.-

          Φθάνοντας σε μικρή απόσταση από τον χώρο του αμαξοστασίου οι ερευνητές, ξαφνιάστηκαν από τις έντονες φωνές και τα γέλια που ακούγονταν.- Εντελώς απρόσμενα για αυτούς, μία ημίγυμνη δούλα, πέρασε από κοντά τους τρέχοντας από τον χώρο του αμαξοστασίου προς την επιβλητική κατοικία των Οικονόμων.- Από πίσω της έτρεχε χαρωπός ο Δημήτριος, ο οποίος τελώντας σε πλήρη έξαψη από το γενετήσιο παιγνίδι στο οποίο είχε αφιερωθεί, αδιαφόρησε πλήρως για την παρουσία των ακάλεστων επισκεπτών τους.- Η δούλα και ο Δημήτριος, έδειχναν, ότι είχαν παραδοθεί στα αχαλίνωτα πάθη τους και αναζητούσαν την ηδονή παριστάνοντας το θήραμα και τον θηρευτή αντίστοιχα.- Την όλη χαρωπή αυτή κατάσταση, διέκοψε η οξεία, πλην όμως σπλαχνική και στοργική φωνή της Αικατερίνης Γιουλίας, μητέρας του θηρευτή-μεταφορέα Δημητρίου.-

          «Δημήτριε…….Δημήτριε……..ουου……ουου…..Σταμάτα παιδί μου να παίζει με την δούλα………έλα καμάρι μου έχεις επισκέψεις……..δεν τους βλέπεις τους ανθρώπους γιόκα μου……ντροπή σου».-

          Το βαθυκόκκινο χρώμα στα μάγουλα του Δημητρίου από την γενετήσια έξαψη αντικαταστάθηκε από το ωχροκόκκινο της ντροπής, μόλις έγινε δέκτης των παρατηρήσεων της μητέρας του.- «Έχεις δίκιο μητέρα ………..τι θέλουν οι κύριοι;»

          «Παιδί μου Δημήτριε θέλουμε ορισμένες πληροφορίες που αφορούν τα πρόσφατα δρομολόγια που έχεις κάνει……..Συγκεκριμένα θέλουμε να μας πληροφορήσεις αν κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, του ενός έστω μηνός, έχεις μεταφέρει είτε από την Αθήνα, είτε από την Θήβα, μετεπιβιβαζόμενους επιβάτες που ήλθαν από την Ανατολή προς την πόλη μας».-

          Νοιώθοντας να γουργουρίζουν, για άγνωστο λόγο, τα έντερά του, ο Δημήτριος, δεν απέφυγε, για λόγους προφανώς σωματικής εκτόνωσης και ψυχολογικής ανακούφισης, να εκτοξεύσει μία κατ΄αρχήν μη δυσώδη, πλην όμως βροντώδη πορδή που άφησε άναυδους μεν τους ερευνητές, απτόητο δε τον Δημήτριο ο οποίος δήλωσε «Εξουζέ μουά για την πορδή όπως θα έλεγε και ο πολυχρονεμένος δούκας μας ……..κατά τα λοιπά δεν είμαι σε θέση να σας δώσω τέτοιου είδους πληροφορίες, δεδομένου ότι κατά το χρονικό διάστημα που ενδιαφέρεσθε, εγώ έκανα μεταφορά μαθητών παιδιών των ευγενών στα κωλοσχολεία τους, καθώς επίσης και μία εκπαιδευτική εκδρομή με τα μέλη της συντεχνίας των Ελάτων, που πραγματοποιήθηκε, στην Κόρινθο, προκειμένου να ενημερωθούν για τους παραδοσιακούς τρόπους εκτελέσεως αντιφρονούντων χωρίς να βλάπτεται το φυσικό περιβάλλον» και ολοκλήρωσε λέγοντας «…….ειλικρινά λυπάμαι που σας απογοήτευσα άρχοντες…………….αυτός που θα έχει τις σχετικές πληροφορίες είναι ο αναθεματισμένος ανταγωνιστής μου ο, του Περικλέους, Δημήτριος, ο οποίος κατά τον τελευταίο μήνα έκανε τέτοια δρομολόγια».-

          «Δεν πειράζει παιδί μου……..και αυτή η πληροφορία μας αρκεί… να είσαι καλά……..εμείς φεύγουμε τώρα για το αμαξοστάσιο του έτερου Δημητρίου……..» είπε ο Κριτόβουλος ανακουφίζοντας τον Δημήτριο, ο οποίος, μετά από ένα θορυβώδη ρουθουνισμό συνέχισε το γενετήσιο κυνήγι της δούλας, υπό το άγρυπνο και στοργικό βλέμμα της μητέρας του.-

          Η άφιξη των ερευνητών στο αμαξοστάσιο του Δημητρίου Περικλέους, δεν καθυστέρησε καθόλου, από την στιγμή που αποχώρησαν από τον οίκο των Οικονόμων.- Ουδείς βρέθηκε στον δρόμο τους, είτε να τους παρεμποδίσει με μία ανούσια συζήτηση, είτε απλώς να τους χαιρετίσει με μία απλή καλημέρα.- Η παρουσία του Δημητρίου στο αμαξοστάσιο ήταν προφανής, δεδομένου ότι κατά την άφιξη των ερευνητών, ακουγόταν η στεντόρεια, πλην όμως ακαλλιέργητη φωνή του να άδει ένα άσεμνο τραγούδι που έκανε λόγο για τις επιδόσεις στον έρωτα κάποιων εύκαμπτων κοριτσιών από την Θήβα.- Η ροή του ακαλαίσθητου άσματος διακόπηκε από την απρόσμενη, για το Δημήτριο, παρουσία των ερευνητών.-

          «Καλώς του άρχοντες…………..πως από δω;» ρώτησε εύλογα και καλοπροαίρετα ο Δημήτριος τους ερευνητές.-

          «Τίποτε σπουδαίο παιδί μου απλώς θα επιθυμούσαμε να μας πληροφορήσεις αν κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα του μηνός Ιουνίου, έχεις μεταφέρει είτε από την Αθήνα, είτε από την Θήβα, μετεπιβιβαζόμενους επιβάτες που ήλθαν από την Ανατολή προς την πόλη μας» είπε με μειλίχιο ύφος ο Κριτόβουλος.-

          Ο Δημήτριος, αφού έλαβε στα χέρια του ένα τόμο πιττακίων που αναφερόταν στα δρομολόγια και τους επιβάτες που σχετίζονταν με μετεπιβιβάσεις από την Ανατολή άρχισε να λέει μουρμουριστά «…….λοιπόν έχουμε και λέμε ………………πριν από είκοσι ημέρες ήρθαν οι εξαδέλφες του Αθανασίου Κομνηνού, πριν από δέκα ημέρες η μητέρα του Βοτανοσυλλέκτη και………..και…………και ………….ναι στις 21 Ιουνίου ήλθαν από την Ανατολία δύο αγγλοσάξονες στρατιώτες με μετάθεση καθώς και ο Πιτουλάβιος από την Κωνσταντινούπολη μέσω Μεγάρων…χμμμμ………..αυτά κύριοι…………».-

          Η απάντηση του Δημητρίου, όπως αυτή πιστοποιούταν από τα πιττάκια των δρομολογίων, γέμισε με απογοήτευση τους ερευνητές και κυρίως τον Κριτόβουλο, ο οποίος με μεγάλη προσπάθεια απεύθυνε χαιρετισμό αναχώρησης προς τον Δημήτριο.-

          Ενώ οι ερευνητές είχαν ήδη φθάσει στην έξοδο του περιβάλλοντος χώρου του αμαξοστασίου, ακούσθηκε η δυνατή φωνή του Δημητρίου «άρχοντες………..άρχοντες………» και ενώ πλησίασε αρκετά κοντά σ΄αυτούς τους είπε «άρχοντες………άρχοντες θέλω μία χάρη…μιάς που σχετίζεσθε με τους ευγενείς και το παπαδαριό της πόλης…».-

          «Τι……. θες;» είπε με άκρως εκδηλωμένη δυσθυμία ο Δροσερός.-

          «Να…….αν δείτε τον Πιτουλάβιο να του δώστε αυτό το κομμάτι ύφασμα…………είναι δικό του γιατί μετέφερε κι άλλο από αυτό» είπε ο Δημήτριος επιδεικνύοντας ένα σχετικά μεγάλο κομμάτι από σκουροκόκκινο ύφασμα.- «Να του το δώσετε σας παρακαλώ…..γιατί είναι ακριβό……….πρέπει να είναι από την Ανατολή».-

          Οι ερευνητές αντικρίζοντας το ύφασμα που τους παρέδιδε ο Δημήτριος ένοιωσαν ανάμικτα, πλην όμως έντονα, συναισθήματα που τους συγκλόνιζαν……………..