Λίγο πριν από την είσοδο του στο οικιστικό συγκρότημα ο περίεργος ιππέας καταλήφθηκε από έντονη στεναχώρια και πικρία καθώς αντίκρισε την πινακίδα που δήλωνε την ταυτότητα της πόλης.- Στην πινακίδα αναγραφόταν η λέξη ΑΙΓΟΣΘΕΝΑ διαγραμμένη, ενώ περαιτέρω δέσποζαν, με έντονη κόκκινη γραφή, οι λατινικές λέξεις PORTO GERMENO.- Μία φράση πέραση με τόση δύναμη από την σκέψη του, που του ήταν αδύνατο να μην την μονολογήσει έστω και ψιθυριστά «……..τ΄αλλάξατε κι΄αυτό φραγκοκαριόληδες».- Παρά ταύτα ο ιππέας συνέχισε την πορεία του προς τα παράλια, περνώντας αν όχι απαρατήρητος από τα βλέμματα των Ενετών φρουρών, τουλάχιστον αδιάφορος γι΄αυτούς.- Το γεγονός αυτό οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στο δικαίωμα που είχε παράσχει ο διοικητής ντε Ντρίκο προς όλους τους κατοίκους του Κριεκουκίου, των Βιλίων και της Οινόης να προσβαίνουν χωρίς ελέγχους από τους τόπους τους προς την συγκεκριμένη παραλία.- Ένα δικαίωμα που είχε να κάνει όχι τόσο με την ελεύθερη πρόσβαση, όσο και με την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων από την ενδοχώρα προς το λιμάνι των Αιγόσθενων και αντιστρόφως.- Σε περίπτωση όμως πολεμικής αναταραχής ή εθνοτικών διενέξεων, οι Ενετοί φρουροί, που ήταν εγκατεστημένοι στον αρχαίο κάστρο της περιοχής, επεδείκνυαν συμπεριφορά κέρβερου.- Η ντόπια Ενετική φρουρά, ήταν άρτια εκπαιδευμένη και ετοιμοπόλεμη, πράγμα το οποίο οφειλόταν στις απαράμιλλες στρατιωτικές και διαχειριστικές ικανότητες του, γερμανικής καταγωγής, διοικητή της Γουστάβου Μόρφατ.- Όμως η στιγμή της διέλευσης του περίεργου ιππέα, ήταν στιγμή αδιάφορη τόσο για τους άνδρες της ενετικής φρουράς που είχαν επικεντρώσει την προσοχή τους στα αστέρια παρασυρόμενοι από τις ερωτικές τους αναπολήσεις, όσο και για το διοικητή τους, ο οποίος απολάμβανε μέσα, στην, εντός του κάστρου, τραπεζαρία, τις γεύσεις που του άφηναν στο λαρύγγι του το λεμονάτο καπόνι που καταβρόχθιζε και το κατακόκκινο κρασί τύπου saguini soco που κατάπινε.-

Ο ιππέας προσπερνώντας το κάστρο της φρουράς κατευθύνθηκε προς τα βόρεια, φθάνοντας στο ύψος του έρημου, πλην όμως καλοδιατηρημένου πύργου του ενετικού οίκου των Μακρινόρι.- Προσπερνώντας από το σημείο αυτό ο σκοτεινός ιππέας δεν ήταν δυνατόν να μην ανακαλέσει στην μνήμη του την πρόσφατη ιστορία του οίκου αυτού, ο οποίος αντί να στηρίξει τον ομοεθνή του Ντε Ντρίκο, στάθηκε στο πλευρό της Χουάνα ντε λα Κριεκούκι.- Λόγω της στάσης του αυτής ο οίκος Μακρινόρι, έγινε στόχος του ντε Ντρίκο, ο οποίος όμως περιορίσθηκε στην δήμευση του ευρισκόμενου στα Αιγόσθενα πύργου του, χωρίς όμως να αγγίξει ούτε τρίχα από τα μέλη του.- Λέγεται μάλιστα, ότι τα μέλη του οίκου των Μακρυνόρι, έμειναν ανέγγιχτα, λόγω των προσβάσεων που είχαν, όχι μόνο στον Γκυ ντε Λα Ρος, αλλά και σ΄αυτόν καθ΄αυτόν πανίσχυρο δόγη της Βενετίας.-

Αφού πέρασε και από το σημείο αυτό, ο ιππέας, κατευθύνθηκε προς το λιμάνι.- Στην πορεία του αυτή, ήταν αδύνατον να μη περάσει από την μικρή αραβική συνοικία των Αιγόσθενων, τα σπίτια της οποίας έχασκαν θεοσκότεινα.- Η εν λόγω συνοικία, η οποία περιέργως πως δεν είχε υποστεί απολύτως τίποτε από την σταυροφορική επέλαση, δημιουργήθηκε προς εξυπηρέτηση των αραβικών εμπορικών συμφερόντων, πριν από 200 περίπου χρόνια ως αντιστάθμισμα στην τουρκική εξ ανατολών επέλαση.- Τα συμφέροντα αυτά εκπροσωπούσε επάξια για όλα τα προαναφερόμενα χρόνια, η δυναστεία των Σουσανιδών.-

Φθάνοντας πλέον στο λιμάνι ο περίεργος ιππέας ξεπέζεψε και κατευθύνθηκε προς τον μόλο, προς τον οποίο έφθανε μία βάρκα με αδιευκρίνιστο αριθμό ανδρών.- Μόλις η βάρκα πλησίασε στον μόλο, ένα άνδρας ψηλός, με αρρενωπό παρουσιαστικό άγγιξε, με ένα μεγάλο άλμα, την στεριά και έσπευσε αμέσως να φιλήσει σταυρωτά τον περίεργο ιππέα.- Ο ιππέας γνώρισε στο πρόσωπο αυτού του ανδρός τον Θεόδωρο Βατάτζη – Λάσκαρη, γιό του αυτοκράτορα της Νίκαιας[1] Ιωάννη Βατάτζη.- Ο Θεόδωρος έντονα συγκινημένος είπε δυνατά:

«Αδελφέ…………..»

«Σσστ……………..μη λες τίποτε…..τ΄όνομα μου δεν πρέπει να το γνωρίζουν ούτε οι άψυχες πέτρες…….»

Ο Θεόδωρος κατανόησε πλήρως την παρατήρηση του Ιππέα και περιορίσθηκε να πει σιγοψιθυριστά προς αυτόν «…..Εύγε αδελφέ……..έκανες πολύ καλή δουλειά……..με τον Κοτρυβό………εύχομαι την ίδια τύχη ……να έχουν και τα άλλα καθάρματα που συνδιαλέγονται με τις δυνάμεις κατοχής….».-

«……..Θα έχουν, μην ανησυχείς ……….γι΄αυτό……….»

«Πες μου τώρα το καλύτερο…….αδελφέ…….έχουν συγκεντρωθεί οι πατριώτες για να τους μιλήσω….πιστεύω ότι έχεις φροντίσει και γι΄αυτό…εντάξει;»

«Μην ανησυχείς γι΄αυτό είναι συγκεντρωμένοι εδώ κοντά και σε περιμένουν να τους μιλήσεις άρχοντά μου»

«Που ….πες μου……….που βρίσκονται τα αδέλφια μας;»

«Μα φυσικά εκεί που είχαμε πει………στο υπόγειο του καπηλειού Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΙΟΥ» είπε με έντονα διαβεβαιωτικό ύφος ο περίεργος ιππέας.-

Στη συνέχεια και αφού αποβιβάσθηκε το σύνολο της συνοδείας του Θεόδωρου στην στεριά, ο ιππέας, διαπίστωσε ότι τέσσερα από τα μέλη της συνοδείας αυτής, κουβάλαγαν δύο τεράστια σακιά, πράγμα που προκάλεσε την εύλογη ερώτηση σ΄αυτόν: « Τι κουβαλάτε πατριώτες στους σάκους αυτούς;»

«Τίποτε ιδιαίτερο» απάντησε ο ένας από αυτούς «……να …….μεταφέρουμε δύο φρέσκα πτώματα Τούρκων…….τίποτε άλλο..».-

* * * * * *

Το ισόγειο του καπηλειού με τον περίεργο διακριτικό τίτλο «Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΙΟΥ», ήταν παντελώς άδειο, όταν μπήκαν μέσα ο Θεόδωρος, η συνοδεία του (χωρίς τους σάκους που είχαν εγκαταλείψει παράμερα, αλλά κοντά στην είσοδο του καπηλειού) και ο περίεργος ιππέας, ο οποίος επιθυμώντας να παραμείνει αγνώριστος από οποιονδήποτε τρίτο διατηρούσε την κουκούλα στο κεφάλι του, την οποία μάλιστα είχε κατεβάσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη φαίνεται διόλου το πρόσωπό του.- Ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης του καπηλειού, ένας κοντόχοντρος συνεχώς χαμογελαστός τύπος, οδήγησε τους εισερχόμενους, στο βάθος του ισογείου και στη συνέχεια άνοιξε μία καταπακτή στο πάτωμα.- Η καταπακτή αυτή οδηγούσε σε μία άλλη αίθουσα, τεραστίων διαστάσεων, στην οποία παρευρίσκονταν εκατοντάδες άτομα.- Στην αίθουσα αυτή, ήταν μικρο-αγρότες, τεχνίτες και έμποροι, που είχαν καταφέρει και είχαν φύγει απαρατήρητοι από όλες της περιοχές της ενδοχώρας και είχαν συγκεντρωθεί σε τούτο το τεράστιο υπόγειο.- Ήταν άνθρωποι από το Κριεκούκιον που είχαν ξεφύγει από τις αγέρωχες διπλοσκοπιές του ντε Ντρίκο, από τα Βίλια, που είχαν γλιστρήσει έξω από τα τείχη που είχε κτίσει εκεί ο Ενετός Κόμης Κόστα Ντε Μπλούμπι και από την Οινόη, που είχαν γίνει άφαντοι, από τα γουρλωτά, πλην όμως ακοίμητα, μάτια των νορβηγίδων τοξοτριών, της Αγλούκας και της Ακούκας, που εκτελούσαν χρέη σωματοφυλάκων του Πανολιασκούνδου.- Μόλις το πλήθος αντίκρισε τον άρχοντα Θεόδωρο και την συνοδεία του, αφού πρώτα ξεπέρασε ένα έντονο συγκινητικό σοκ άρχισε να τραγουδάει με στεντόρεια φωνή:

Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουράβλι και το ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.

Δική τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλυτώσουν αυτή τη φλούδα
απ' το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.

Από την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ' το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν' ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.

Μόλις τελείωσε το άσμα ο Θεόδωρος τελώντας σε πλήρη συγκινησιακή φόρτιση και σε έκσταση, απευθύνθηκε προς τους συγκεντρωμένους:

«Αδέλφια……..πατριώτες

Αν και ήμουν πάντα πεπεισμένος ότι η ώρα της λευτεριάς δεν θα αργήσει να έλθει στον τόπο μας, ωστόσο διατηρούσα κάποιες αμφιβολίες για την ετοιμότητά μας…………….Όμως η σημερινή σας δυναμική παρουσία διέσπειρε στους πέντε άνεμους τις αμφιβολίες μου αυτές και πλέον θεωρώ ότι η λευτεριά του γένους μας είναι μπροστά μας…….

«Αδέλφια πατριώτες

Η φραγκική κατοχή έχει φέρει την απόλυτη δυστυχία σε όλους αυτούς που αγωνίζονται νυχθημερόν είτε στο χωράφι καλλιεργώντας τη γη, είτε στο εργαστήρι παράγοντας χρήσιμα πράματα, είτε στους δρόμους και τις αγορές εμπορευόμενοι διάφορα αγαθά.- Οι αβάσταχτοι φόροι, ο περιορισμός των δικαιωμάτων μας και η καταστολή της φωνής μας αποτελούν ενδεικτικά σημεία της δυστυχίας αυτής.- Όμως τη δυστυχία αυτή, δυστυχώς δεν την μοιραζόμαστε όλοι.- Η αριστοκρατία της γης, που θέλει να λέγεται ρωμαϊκή και χριστιανική, δεν στερείται τίποτε.- Και αυτή η έλλειψη στέρησης δεν αποτελεί παρά το αντάλλαγμα που έχει πάρει από την φραγκική κατοχή για όσα προσφέρει στους κατακτητές.- Οικονομικές δοσοληψίες, προδοσίες και διαπλοκές οικοδομούν, μεταξύ άλλων, την συνεργασία μεταξύ των προδοτικών και των κατοχικών δυνάμεων

«Αδέλφια πατριώτες

Η αποτίναξη του φραγκικού ζυγού και η εξόντωση των ντόπιων συνεργατών τους αποτελεί κύριο μέλημα της επανάστασής μας και για τον λόγο αυτόν πρέπει να βρισκόμαστε σε συνεχή φάση προετοιμασίας.- Σχετικές οδηγίες σε ειδικά κωδικοποιημένα πιττάκια θα λάβετε μετά το τέλος της ομιλίας μου.- Όμως θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το επαναστατικό μας καθήκον δεν συνίσταται μόνο στην εκδίωξη των κατοχικών δυνάμεων, αλλά και στην εγκαθίδρυση ενός νέου βασιλείου.- Ενός βασιλείου που θα στεριώσει με όλους τους τρόπους την κοινή συνείδηση που όλοι μας διαθέτουμε……δηλαδή την ελληνική εθνική συνείδηση……και για τον λόγο αυτόν δεν αποκλείεται προκειμένου να βρούμε και να αξιοποιήσουμε τις ρίζες μας όχι μόνο να ανατρέξουμε στις αρχαία φιλοσοφία που δημιούργησαν τα ένδοξα τέκνα αυτού του ιερού τόπου……….αλλά ακόμη και στην αρχαία θρησκεία…………. Κλείνοντας ……..θα ήθελα να σας ευχαριστήσω εκ μέρους του πατέρα μου Ιωάννη Βατάτζη αυτοκράτορα της Νίκαιας για την γενναία συνεισφορά σας στην εθνική υπόθεση».-

Τα τελευταία λόγια του άρχοντα Θεόδωρου, έγιναν δεκτά, με παραληρηματικό ενθουσιασμό από τους συγκεντρωμένους, οι οποίοι έσπευσαν να τον χειροφιλήσουν.- Αφού πέρασε αρκετή ώρα και οι συγκεντρωμένοι είχαν στο σύνολό τους αποχωρήσει, ο Θεόδωρος φίλησε σταυρωτά για μία ακόμη φορά τον περίεργο ιππέα και στην συνέχεια αποχώρησε και αυτός για το λιμάνι, απ΄όπου θα επιβιβαζόταν στην βάρκα και περαιτέρω στο πλοίο, προκειμένου να ακολουθήσει την πορεία του σε όλο σχεδόν τον παραθαλάσσιο ελλαδικό χώρο διαδίδοντας το πνεύμα και το νόημα της επανάστασης.-

Ο ιππέας έμεινε για αρκετή ώρα μόνος στο ισόγειο του καπηλειού πίνοντας ένα εμετικό κρασί που του προσέφερε ο κοντόχοντρος ιδιοκτήτης του ο οποίο συνεχώς χαμογελούσε.- Μη αντέχοντας την μπόχα που ανέδιδε το βρωμερό κρασί που του πρόσφερε ο κάπελας, απεχώρησε και αυτός.- Μόλις ο ιππέας βγήκε, από το καπηλειό, ο κοντόχοντρος ιδιοκτήτης, άρχισε να χαμογελά, αυτή τη φορά σαρδόνια και σαρκαστικά ψιθυρίζοντας «……..χα….χα…..χα…..χα…..ο αρχηγός του οίκου των Μακρινόρι……..είναι πάντοτε παρών… είτε παρέχοντας στέγη στους γραικούς επαναστάτες, ως έντιμος καπελάς σήμερα………είτε παρέχοντας πληροφορίες στους ενετούς, ως ασυναγώνιστος σπεκουλάτορας αύριο………χι……χι…….χι……….χι…».- Αμέσως μετά ξεδίπλωσε ένα μικρό κομμάτι περγαμηνής, διατάζοντας παράλληλα έναν από τους θλιβερούς υπηρέτες του να του φέρουν το αγαπημένο του ταχυδρομικό κοράκι………

Ο ιππέας αφού καβαλίκεψε το μαύρο άλογο του και έστριψε προς τα νότια για να αποχωρήσει από τα Αιγόσθενα, προς άγνωστη κατεύθυνση, αντίκρισε κάτι τουλάχιστον αποτρόπαιο.- Τα δύο πτώματα των Τούρκων που μεταφέρονταν από την συνοδεία του Θεόδωρου, έστεκαν παλουκωμένα στην νότια είσοδο της αραβικής συνοικίας.- Κάτω από τα παλούκια είχε τοποθετηθεί μία μεγάλη πινακίδα στην οποία αναγράφονταν:

ΕΣΕΙΣ ΚΩΛΟΤΟΥΡΚΟΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΚΟΣΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΗ – ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΕΡΘΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΠΟΙΗΘΟΥΜΕ ΑΝΑΛΟΓΑ

Μη αντέχοντας το αποτρόπαιο θέαμα και βοηθούμενος και τα ξύδια που τον είχε ποτίσει ο κοντόχοντρος κάπελας, ο παράξενος ιππέας, ξέρασε ότι περιείχε στο στομάχι του και την κοιλιά του, εκτός από τα σωθικά του.- Στην συνέχεια, απομακρύνθηκε, ιππεύοντας το μαύρο άλογό του, με επιταχυνόμενο ρυθμό, κατευθυνόμενος στο άγνωστο………………..