«Είμαι ο Κριτόβουλος τέκνον μου και έρχομαι κατ΄εντολήν του διοικητού προς έρευναν………διαθέτω και έγγραφον εντολήν, μετά βουλοκερίου…».- Ο Κριτόβουλος καθώς πλησίαζε προς τους φρουρούς, ξεδίπλωσε ένα μικρό ειλητάριο με την σφραγίδα του ντε Ντρίκο, το οποίο στην συνέχεια επέδειξε στους φρουρούς.-

«…….και ο άλλος ποιος είναι;»

«Είναι ο Ιωάννης ο Δροσερός, ο υπ΄εμού, προσειλημμένος, βοηθός τε και σπαθάριός μου» αποκρίθηκε ο Κριτόβουλος, με συγκαταβατικό πνεύμα.-

Μετά την επίδειξη του εγγράφου, ο ένας από τους φρουρούς ξεκλείδωσε την θύρα του πτηνοτροφείου, επιτρέποντας, κατ΄αυτόν τον τρόπο, την είσοδο στους αναπάντεχους επισκέπτες.-

Μετά την είσοδο τους στον κυρίως χώρο του πτηνοτροφείου, οι φρουροί επιδεικνύοντας την μεσογειακή τους καταγωγή, δεν δίστασαν να προβούν, σε εύλογα, κατά την μειωμένη κρίση τους, σχόλια.-

«Πολύ μεγάλο βίτσιο να ξυπνάς….πρωί-πρωί και να κάνεις επισκέψεις σε πτώματα»……………… είπε ο ένας από τους φρουρούς, ενώ ο άλλος, ανέφερε, με το στοιχείο της βεβαιότητας «…Εγώ πάλι πάω στοίχημα …….και δεν μου βγάζεις από το μυαλό ότι είναι αδελφές………».-

* * * * *

Προτού αντικρύσουν το πτώμα οι δύο επισκέπτες – ερευνητές, «εισέπραξαν» για τα καλά την εκπεμπόμενη αφόρητη δυσωδία της κοπριάς, αλλά και την γενικότερη παρακμιακή ακαταστασία που επικρατούσε στον χώρο του πτηνοτροφείου, λόγω των, ατάκτως, ριγμένων πτηνοτροφών και της μεγάλης ποσότητας ορνιθοπτωμάτων που κείτονταν στο χωμάτινο δάπεδο.- Προχωρώντας παραπέρα και συγκεκριμένα στον χώρο αρχικής εναπόθεσης της κοπριάς και πάνω σε ένα ήδη σχηματισμένο φρέσκο κοπροσωρό, αντίκρισαν το πτώμα του Κοτρυβού.- Ο εν γένει χώρος του πτηνοτροφείου, οι δυσώδεις οσμές και η άμεση οπτική επαφή με το πτώμα, έκαναν τον Ιωάννη το Δροσερό να ξεχειλίσει από αγανάκτηση.

«Μπορείς να μου πεις τι κακό σου έχω κάνει …….και για ότι μαλακία γίνεται ………φόνοι, βιασμοί, ληστείες……..με παίρνεις μαζί σου σα βοηθό προκειμένου να εξυπηρετήσω το ερευνητικό σου έργο; Τι σου φταίω και μου διαταράσσεις την ζωή» είπε, σχεδόν κλαίγοντας, ο Δροσερός.-

«Ηρέμησε …τέκνον μου Ιωάννη…….κάμνε υπομονήν ……… η, από κοινού προσφορά ερευνητικής εργασίας, εξοπλίζει τόσον εμέ, όσον κυρίως και εσέ, με ανεπανάληπτες εμπειρίες…………εμπειρίες που ενδεχομένως να μας φανούν χρήσιμες, δεδομένου ότι θα μας διευκολύνουν στο μέλλον να αναρριχηθούμε στην τοπική εξουσία» , είπε ο Κριτόβουλος, με ένα συριχτό υποχθόνιο γέλιο.- Τα λόγια αυτά του Κριτόβουλου, που περιείχαν εξουσιαστικές προσδοκίες, έκαναν τον Δροσερό, να αποβάλλει, αμέσως την αγανάκτηση που αρχικά ένοιωθε και να αποκτήσει μία τέτοια αυτοπεποίθηση που παραμέριζε τις άσχημες αισθητικές εντυπώσεις που δημιουργούσε ο συνδυασμός της δυσωδίας και ενός πτώματος με πολτοποιημένο κεφάλι.-

Ο Κριτόβουλος, πλησίασε το πτώμα και χωρίς καμία αναστολή, ψηλάφισε το πολτοποιημένο κεφάλι.

«…….Χμ… είναι προφανές ότι του άνοιξαν το κεφάλι…αφού τον κτύπησαν όχι με πέτρα ή με ξύλο……..αλλά με όπλο……..προφανώς με βαρδούκιον…..» είπε ο Κριτόβουλος με βεβαιότητα και στην συνέχεια, ενώ συνέχιζε την εξέταση του πτώματος, πάντοτε ψηλαφίζοντάς το, ζήτησε από τον Δροσερό να ερευνήσει τον χώρο απόθεσης του πτώματος σε ακτίνα πέντε μέτρων από αυτό προκειμένου να εξεύρει, οποιοιδήποτε στοιχείο που θα απέβαινε κρίσιμο για την έρευνα που πραγματοποιούσαν.- Ο Δροσερός, ικανοποιώντας την, ερευνητικά, εύλογη απαίτηση του Κριτόβουλου, άρχισε να ψάχνει στον χώρο που του όρισε.- Βασικός σκοπός, στην προκειμένη περίπτωση, ήταν η συλλογή κάθε υλικού στοιχείου που δεν ήταν σχετικό με τον χώρο.-

Δεν του πήρε και πολύ χρόνο και ο Δροσερός ανακάλυψε πράγματι κάποια παράταιρα με τον χώρο στοιχεία.- Αρχικά βρήκε ένα μικρό κομμάτι υφάσματος κόκκινου χρώματος, ένα τμήμα μίας ασημένιας αλυσίδας καθώς και ένα εγχειρίδιο από αυτά που χρησιμοποιούν οι τοπικές συμμορίες.- Χωρίς να εντυπωσιασθεί ιδιαίτερα από τα στοιχεία αυτά, ο Δροσερός συνέχισε την έρευνα του, αφού τα τοποθέτησε στο ειδικό για τον σκοπό της έρευνας, σάκο από γαιδουροτόμαρο που του είχε δώσει ο Κριτόβουλος.-

Ο Κριτόβουλος, έχοντας ολοκληρώσει, την επί, του πτώματος έρευνά του, άρχισε ικανοποιημένος να αναφέρει το πόρισμά του.-

«Είναι προφανές ότι ο άτυχος Κοτρυβός δολοφονήθηκε στον τόπο όπου ανευρέθη η σωρός του, χωρίς να υπάρχει καμία απόδειξη μετακίνησής της…. Ο Κοτρυβός δέχθηκε το δολοφονικό κτύπημα από βαρδούκιο στο μπροστινό μέρος της κεφαλής του, το οποίο και πλήρως πολτοποίησε, από άτομο το οποίο γνώριζε………….Πριν από το κτύπημα δεν προηγήθηκε πάλη, πράγμα που σημαίνει ότι ο δολοφόνος κτύπησε αιφνιδιαστικά και απρόσμενα το θύμα του…».-    

Ο Κριτόβουλος δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τον τυπικό επίλογο του προφορικού του πορίσματος, όταν άκουσε τον Δροσερό να του απευθύνεται με αγωνία.

«Κριτόβουλε……..Κριτόβουλε……. έλα να δεις γρήγορα» του είπε επιδεικνύοντας δύο πιττάκια, μεσαίου μεγέθους, στα οποία ήταν καταγραμμένο ελληνικό κείμενο.- Ο Κριτόβουλος έσπευσε αμέσως στο σημείο ανεύρεσης των πιττακίων, τα οποία έλαβε στα χέρια του και στην συνέχεια διάβασε το περιεχόμενό τους, που ήταν πανομοιότυπο και στα δύο.

«ΕΞΩ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ -Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΧΡΕΟΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ- ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ Η ΛΕΞΗ ΕΛΕΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ»

Ο Κριτόβουλος, αν δεν χέσθηκε πάνω του, σίγουρα ένοιωσε εντονότατο φόβο, όχι μόνο από το περιεχόμενο των πιττακίων αυτών, αλλά, και κυρίως, από το εύλογο ενδεχόμενο να συνδεθεί το γεγονός της δολοφονίας του Κοτρυβού με τρομοκρατική δραστηριότητα αγνώστων δραστών πράγμα το οποίο θα είχε απροσδιόριστες συνέπειες για την τοπική κοινωνία σε σχέση με το κατοχικό καθεστώς.-

Με τρεμάμενη φωνή είπε στον Δροσερό : «Πάμε να φύγουμε παιδί μου και να παρουσιάσουμε το πόρισμα της έρευνάς μας στο διοικητήριο……είναι προφανές ότι από δω και πέρα το Κριεκούκιον θα ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές…».-

Αμέσως εγκατέλειψαν τον χώρο του εγκλήματος και έσπευσαν να αναχωρήσουν, σχεδόν τρέχοντας, από το πτηνοτροφείο.- Στην βεβιασμένη αυτή αναχωρητική κίνησή τους ξέχασαν, ακόμη και να χαιρετήσουν τους εμβρόντητους φρουρούς.-

Ωστόσο η κίνησή τους αυτή, ερμηνεύθηκε εντελώς αυθαίρετα από τους φρουρούς, οι οποίοι εξακολουθούσαν καρτερικά να αναμένουν την αντικατάστασή τους.-

«Στο΄πα ……δεν στο΄πα…….ότι είναι αδελφές……μάλλον κάποια από τις δύο δεν κάθισε στην άλλη και δημιουργήθηκε εμπλοκή και πανικός…..» είπε ο ένας από αυτούς, ενώ ο άλλος περιορίσθηκε να μονολογήσει: «….τους έχω βαρεθεί πια τους γραικούς…….βαρέθηκα τα χούγια τους…….τους σιχαίνομαι…. Θέλω να φύγω από εδώ να πάρω μετάθεση ………και να πάω στην πατρίδα…αμάν πια …κωλομέρος…»