Ήταν, ήδη, περίπου 80 χρονών και μετά από 45 χρόνια παραμονής του στην μονή του Τάγματος των Φραγκισκανών στην Μόντσα, θεώρησε ότι είχε φθάσει η ώρα να καταγράψει με σύνεση και ενάργεια τα γεγονότα, που έλαβαν χώρα το 1235 μ.Χ. στον τόπο καταγωγής του, στην φραγκοκρατούμενη βυζαντινή πόλη του Κριεκουκίου.- Την καταγραφή αυτή, την θεωρούσε όχι μόνο ηθικό του καθήκον απέναντι στην ιστορία του, αλλά και εκδήλωση προσωπικής ψυχικής του απελευθέρωσης, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να επιτρέψει άλλο στον εαυτό του να κρατάει μυστικά η αποκάλυψη των οποίων θα έθιγαν, ακόμη και μετά από 45 χρόνια, πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις.-

          Έτσι λοιπόν, έχοντας εφοδιασθεί από την προηγούμενη ημέρα, μία ικανή ποσότητα περγαμηνής και ένα αρκετά μεγάλο δοχείο μελανιού, είχε ήδη ετοιμασθεί για την επομένη, προκειμένου να αρχίσει την συγγραφή ή μάλλον την καταγραφή κάποιων γεγονότων, τα οποία χωρίς τη δική του συμβολή θα παρέμεναν στις σκοτεινές πλευρές του χρονοντούλαπου της ιστορίας.- Πνιγμένος από τις σκέψεις και τις αναπολήσεις και ψυχικά αιχμάλωτος της ανίκητης θέλησής του για την καταγραφή αυτή, παρέμεινε άυπνος όλη τη νύκτα, περιμένοντας το φως της αυγής για να ξεκινήσει.-

          Τις σκέψεις και τις αναπολήσεις του εν αναμονή της αυγής, διέκοψαν οι φωνές των αδελφών του φραγκισκανών μοναχών, που ξυπνούσαν ο ένας, μετά τον άλλον και φωνασκούσαν ακατάπαυστα ενόψει του γεγονότος ότι ανέμεναν, όχι και τόσο καρτερικά, την λήψη του πρωινού τους, μετά από τόσες ώρες ύπνου.- Γιατί η αλήθεια ήταν, ότι οι φραγκισκανοί μοναχοί, ειδικότερα μάλιστα σ΄αυτή την περιοχή της Λομβαρδίας, ήταν κοπρόσκυλα μεγάλης κλάσης και δεν σηκώνονταν από το κρεβάτι τους παρά μόνο για να ντερλικώσουν.- Από δουλειά τίποτε.- Τια αγροτικές εργασίες, τις εργασίες καθαρισμού και φροντίδας της μονής, το μαγείρεμα, το πλύσιμο και άλλες τόσες δουλειές τις έκαναν οι 50 δουλοπάροικοι, που είχε δωρίσει στην μονή, ο τοπικός ηγεμόνας Βιττόριο ντε Σαλαμάντρα, γνωστό καθίκι της περιοχής, ανυπόληπτος και διεφθαρμένος.-

          Την, κοπροσκυλιά των φραγκισκανών, ουδέποτε, ενέκρινε ο Πιτουλάβιος, όμως ουδέποτε επίσης επέδειξε έστω και την στοιχειώδη αντίδραση.- Από την μία το γεγονός ότι ουσιαστικά, ουδέποτε ένοιωσε πραγματικά μέλος της μονής και ειδικότερα του τάγματος, αλλά πάντοτε θεωρούσε τον εαυτό του φιλοξενούμενο και από την άλλη το γεγονός της δογματικής του μεταπήδησης, που τον καθιστούσε ελαφρώς ύποπτο στους κύκλους των φονταμενταλιστών καθολικών, του στερούσαν την δυνατότητα, όχι μόνο των παρεμβάσεων αλλά και της στοιχειώδους κριτικής, ως προς το ζήτημα της παραγωγικής προσφοράς των μοναχών.-

          Ο Πιτουλάβιος, βέβαια από καρό είχε τάξει σκοπό της ζωής του να προβεί στην συγκεκριμένη ιστορική καταγραφή, πλην όμως, ουδέποτε μέχρι και πρόσφατα του δόθηκε η σπίθα της αφορμής για να ξεκινήσει και ολοκληρώσει το ιστορικό του έργο.- Ο Πιτουλάβιος προκειμένου να κάμψει τους προσωπικούς του δισταγμούς και τις ηθικές του αναστολές, ανέμενε την αφορμή αυτή, ως θείο σημάδι έναρξης πραγματοποίησης ενός έργου ζωής.- Και επειδή ο θεός είναι πράγματι μεγάλος, η αφορμή αυτή του δόθηκε 45 ολόκληρα χρόνια μετά τα γεγονότα. που τόσο πολύ ήθελε να φέρει στην επιφάνεια ο Πιτουλάβιος.-

          Ήταν άνοιξη του ίδιου έτους, δηλαδή του έτους 1280 μ.Χ., όταν λόγοι στέγασης νεοεισερχομένων μοναχών, επέβαλαν στον Πιτουλάβιο να αποδεχθεί την συγκατοίκηση του, με τον νεαρό μοναχό Σιγομούνδο.- Ο Σιγομούνδος, ήταν πολύ καλό παιδί, συγκαταβατικός, πολύ καλός συνομιλητής και διέθετε αρκετά καλή μόρφωση για την εποχή.- Ωστόσο είχε ένα ελάττωμα, το οποίο δεν αφορούσε την φύση της ψυχής του, αλλά την φύση της λειτουργίας των εντέρων του και της κοιλιακής του χώρας.- Έκλανε ακατάπαυστα, όπου βρισκόταν και στεκόταν.- Οι κλανιές του ήταν συνεχείς και βροντώδεις σε τέτοιο βαθμό που πολλοί τις μπέρδευαν με τους ήχους των κανονιών που χρησιμοποιούσαν οι μουσουλμάνοι πειρατές.- Για τον λόγο αυτό ο Σιγομούνδος, δικαίως έφερε το προσωνύμιο «η μπομπάρδα του αγαρηνού».- Μα αυτό που ενοχλούσε εντονότατα, πέρα από τον βροντώδη ήχο και την συχνότητα εκπομπών των πορδών του Σιγομούνδου, ήταν η ανυπόφορη μυρωδιά τους.- Ήταν όμως η ανυπόφορη αυτή μυρωδιά που προκάλεσε όχι μόνο την ανάκληση στην μνήμη του Πιτουλάβιου των γεγονότων του Σωτηρίου έτους 1235 μ.Χ., αλλά και την κατάρρευση των όποιων αναστολών είχαν απομείνει σ΄αυτόν.- Γιατί η μυρωδιά αυτή είχε την ίδια θλιβερή δυσωδία και χθαμαλή ποιότητα με αυτήν που εκπεμπόταν από το πτηνοτροφείο του αγρίως σφαγιασθέντος Αναστασίου Κοτρυβού το πιο πάνω Σωτήριο έτος.- Μία σφαγή που αποτέλεσε το εναρκτήριο συμβάν στην αλυσίδα των γεγονότων που ανακαλούνταν στην μνήμη του Πιτουλάβιου.-

          Έχοντας, λοιπόν ήδη ξημερώσει και με τον ήλιο να κάνει τα πρώτα του βήματα στον γαλανό ουρανό της Μόντσας, ο Πιτουλάβιος με συναίσθηση ιστορικής ευθύνης και με θρησκευτική προσήλωση στην αληθινή καταγραφή των γεγονότων άρχισε να μελανιάζει την κατάλευκη περγαμηνή του, πραγματοποιώντας ένα έργο βαθειάς πνοής, στην δύση της ζωής του, μιας και ήταν ήδη κωλόγερος, ηλικίας 80 περίπου χρονών………………………