Φέτος, πλέον, το εντονότατο αυτό ενδιαφέρον των μαθητών και των γονέων τους, συνοδεύεται και από άγχος, κοινωνική δυσφορία, απογοήτευση, θλίψη που πολλές φορές μετατρέπεται σε θυμό ή ακόμη και σε οργή.- Τα εν λόγω αρνητικά αισθήματα προκαλούνται από μία απλή ανάγνωση του περιλάλητου (ήδη ψηφισθέντος) σχεδίου, που φέρει τον ευώνυμο τίτλο «ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 2012-2015» και ειδικότερα του άρθρου 43 του επίσης περιλάλητου εφαρμοστικού νόμου.- Αναγιγνώσκοντας τη σχετική διάταξη θα διαπιστώσει κανείς τα εξής:
α) Ένας νέος άνθρωπος ηλικίας από 18 έως και 25 ετών μπορεί να προσληφθεί σε μία επιχείρηση για την απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας.-
β) Η απασχόλησή του αυτή, η οποία συνολικά δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 24 μήνες, θα λαμβάνει χώρα με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.-
γ) Οι αποδοχές, που θα λαμβάνει στο πλαίσια της εργασιακής αυτή σχέσης του θα είναι μικρότερες κατά ποσοστό 20% των προβλεπόμενων κατωτέρων νομίμων που ισχύουν για κανονική απασχόληση.-

Με βάση λοιπόν τις ρυθμίσεις αυτές αδιαμφισβήτητα προκύπτουν τα εξής:
α) Ένας νέος άνθρωπος ηλικίας έως και 25 ετών μπορεί να απασχοληθεί σε μία επιχείρηση προκειμένου δήθεν να αποκτήσει εμπειρία δεδομένου ότι θα παρέχει πλήρη παραγωγική εργασία, στο τέλος δε της απασχόλησής του ουδεμία αποζημίωση θα λαμβάνει, διότι θα απασχολείται με σύμβαση η με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ως προς τις οποίες ο νόμος δεν προβλέπει αποζημίωση κατά την λήξη τους.-

β) Οι ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές που θα λαμβάνει, ανεξάρτητα από το αν διαθέτει πτυχίο ή όχι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δεν θα υπερβαίνουν το ποσό των 610-620 ευρώ.-

Με βάση τα όσα προαναφέρονται το «ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 2012-2015» προβλέπει την διαμόρφωση ενός νέου εργαζόμενου ανθρώπου ο οποίος θα παρέχει πάμφθηνη εργασία και ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να αντικατασταθεί από κάποιον άλλον νεώτερο, όταν λήξει ο χρόνος της εργασίας του.- Εν ολίγοις «κατασκευάζεται» ένα νέος είδος εργαζομένου, που δεν είναι άλλο από τον «αναλώσιμο» εργαζόμενο.-

Είναι συνεπώς λογικό να κυριαρχούν, τόσο στους γονείς όσο και στα παιδιά τους, τα αισθήματα που προαναφέραμε, όταν καθίσταται πλέον αντιληπτό ότι η ολοκλήρωση  και των τριών εκπαιδευτικών βαθμίδων – για την οποία τόσα πολλά ξοδεύτηκαν κυρίως για την παροχή δαπανηρότατων φροντιστηριακών υπηρεσιών – οδηγεί στην διαμόρφωση ενός «αναλώσιμου» εργαζόμενου με περιορισμένα δικαιώματα και ανύπαρκτες προοπτικές.-

Είναι επίσης λογικό ότι εμείς, τόσο ως γονείς όσο και ως αυριανοί εργαζόμενοι, οφείλουμε για την προάσπιση του μέλλοντος της πατρίδας μας, δηλαδή των παιδιών μας, να αντιδράσουμε ανατρέποντας πολιτικές σαν κι΄αυτή του «αναλώσιμου» εργαζόμενου δίνοντας το αγωνιστικό μας παρόν στους κοινωνικούς αγώνες.- Οι πλατείες μας περιμένουν, οφείλουμε να τις γεμίσουμε…..